Paula

Nieuniknione nastąpiło. Już nie będzie jawnego czytania książek do 3. w nocy. Teraz będę się zadowalać snem o godz. 23. (w najgorszym przypadku o 2. - jeśli nadejdzie taki dzień, kiedy to znowu nie zdążę nauczyć się na klasówkę z historii). Mam tylko nadzieję, że ten rok szkolny minie szybciej niż poprzedni (który i tak trwał wyjątkowo długo, a mnie samej wydaje się, że wręcz przeciwnie).
Trzeba w końcu przeczytać "Deathly Hallows" - piękne angielskie wydanie dla dzieci, leży sobie spokojnie na mojej półce, z zakładką na stronie 32 (roz. 3. - "The Dursleys Departing"). Jedynym minusem angielskiego wydania są - w przeciwieństwie do naszego polskiego, drukowanego na podst. amerykańskiej wersji - śmierdzące kartki i brak obrazków...
Zamykam oczy i wszędzie widzę HP - średnio przyjemne uczucie, gdy zamierza się na siłę przeczytać "Księcia Półkrwi" do września.

( Polish Deathly Hallows (Śmiertelne Relikwie). )

Razem ze wszystkimi opłakuję moich ulubieńców z HP. Jednak przez ten cały szum i błaganie o zaniechanie wszelkich spojlerów, moja dawna miłość do serii książek o młodym czarodzieju powróciła. W ciągu ostatniego tygodnia zobaczyłam ponownie wszystkie adaptacje - zmieniłam swoje zdanie na temat mojej ulubionej. Poprzednio twierdziłam, że jest to "Komnata Tajemnic", teraz "Więzień Azkabanu". Cuaron zrobił z tego filmu coś swojego, coś, co odróżniło go od poprzedniej podstawy zbudowanej przez Columbusa. Podrobić to chciał David Yates w "Zakonie Feniksa", jednak (na nieszczęście) mu się to nie udało.
Jeśli "Więzień Azkabanu" był książką z serii, której wprost nienawidziłam, a postać profesora Lupina była mi zupełnie obojętna, teraz, dzięki filmowi właśnie, przeczytałam trzecią część ponownie (w 2 dni!) i wprost pokochałam Remusa (David Thewlis jest znakomitym aktorem, mimo że wielu twierdzi, że nie nadaje się do tej roli), Teraz powracam do "Zakonu Feniksa" i "Księcia Półkrwi". Mam zamiar skończyć obydwie przed rokiem szkolnym.

Staję się Sarmatką: http://www.sendspace.com/file/zekl4u

Na czas wakacji ustaliłam sobie do przeczytania jedną lekturę, przez którą nie byłabym w stanie przebrnąć w nadchodzącym roku szkolnym. Ową lekturą był "Potop" H. Sienkiewicza, który odstraszał swoją formą dwóch wielkich, opasłych, ponad 500-stronicowych tomów.
Nie spałam nocami, czytałam do godzin porannych, prawie nie odpoczywałam - chciałam tylko doczytać choć rozdział do końca, a później to szło już jakoś samo...
Na chwilę obecną jestem po lekturze "Potopu", "Pana Wołodyjowskiego", teraz czytam "Ogniem i mieczem". Zatem do końca wakacji będę uświadomiona w całą trylogię Sienkiewicza.
Polecam, aby nie zniechęcać się grubymi lekturami szkolnymi - w czasie ferii zimowych podobną przeprawę z "Lalką" B. Prusa. Książka początkowo tragiczna, w trakcie czytania stała się najcudowniejszą jaką czytałam w życiu. Teraz przebił ją chyba tylko "Pan Wołodyjowski", po którym nie byłam w stanie przeczytać epilogu, bo wpadłam w istną rozpacz po śmierci mojego ulubionego bohatera. Płakałam całą noc.
Z filmami nakręconymi na podst. trylogii miałam styczność już wcześniej ("Pan Wołodyjowski" i "Ogniem i mieczem" - "Potop" obejrzałam dopiero po przeczytaniu książki). Teraz już widziałam każdy z nich w te wakacje kilkakrotnie.

Latem 1466 jego rodzice zmarli na zarazę. Klaudiusz zaopiekował się swym młodszym bratem Janem. Mając dwadzieścia lat został księdzem i najmłodszym kapelanem katedry Notre Dame. W tym samym roku znalazł Quasimodo i adoptował go.
W 1481 (prawdopodobnie jesienią) zobaczył tańczącą na placu przed katedrą Esmeraldę i pokochał ją. Bezskutecznie próbował o niej zapomnieć.
6 stycznia 1482 usiłował ją porwać przy pomocy Quasimoda. Później oskarżył ją o czarnoksięstwo. Została powieszona w lipcu 1482. Niemal w tym samym momencie Frollo został zrzucony z wieży katedry przez dzwonnika.

Na chwilę obecną pałam niesamowitym uwielbieniem do Kabaretu Moralnego Niepokoju (KMN w skrócie). Dlatego też wokół mojej osoby, jak i również moich bliskich, w życiu codziennym i nocnym plączą się przeróżne cytaty typu: Falalalala..., Masz za dużo zębów niewiasto? bądź Idź, idź słowiku, masz dar, wykorzystaj go., a także mojego własnego autorstwa: Robert Górski moim guru!
Dlategóż poniewóż, postanowiłam w te wakacje zobaczyć wszystkie skecze KMN dostępne w sieci. Życzcie mi szczęścia.